Quince Orchard Plaza Survives Reconstruction - Reporting From Gaithersburg 5

By Elvan Katmer

Thursday, November 5, 2014

 

Quince Orchard Plaza Survives Reconstruction                                          

A reconstruction project at Quince Orchard Plaza has hurt business at several shops, but retailers say it should help in the long run.

“Stores Open” signs posted on the constructions

area fences.

Federal Realty Investment Trust has been partially reconstructing the Quince Orchard Plaza as a part of modernization project, bringing discount grocery store Aldi to the shopping center.

As a part of the project, an addition and a reconstruction was approved on November of 2013.

A pizza restaurant Cici's, a small grocery store Gourmet Grog, a fitness salon Studio X and two empty spots could not renew lease or were not leased to allow renovations. The space being built is already leased by Aldi grocery store.

According to Federal Realty development manager Nick Over, the renovations are projected to be completed by year 2015. The goal is to make shopping plaza less like a strip mall, with more lighting and fewer dark corners.

According to construction superintendent James Grose, nearly 19000 square feet retail space is being added by removing useless breezeways in between stores.

“It is going to be a fairly tall building,” he said.

Brandon Tolley, assistant Manager at Staples, which employs more than 20 people, said it was forced to downsize 50 percent for the additions.

“We were either going to move out of the shopping center or we were going to downsize,” he said.

Along with the added space to the building Staples partially gave up, three stores on a total of 8,155 square feet area will be settling in the plaza early in next year. The spaces are still in lease negotiation.

Because of the construction, some customers thought stores at the mall had closed, but business owners say they hope to get them back once it’s over.

“The day that they started clearing out the stores, people were coming in a lot less frequently,” said Tolley.

Still, they were not affected as badly as they had anticipated.

According to Alexis Magill, the owner of Quincy’s Bar and Grill that has been in the shopping center over 30 years with different names, her business gets affected slightly early evenings Thursday through Saturday because people can’t find a parking spot. Construction took away 50 parking spots.

Due to construction, businesses lost power several times up to six hours. There has been a gas leak that they had to evacuate the stores. some stores lost power a few times and the main road in the plaza has been closed time to time.

"We will be sitting down and discussing there issues with them [Federal Realty officials]," Magill said.

But overall, thanks to her regular customer base she is not much worried about the revenue her business lost so far. She said her numbers were very close to previous year, yet it is hard to gain new customers.

"We have actually been doing okay," she said. "We have a day bar business that virtually not many people in the area have."

She thinks their business will get better than it was after the project is completed as the bar will have a broader view from outside and the renovations they will have later will give more space to the restaurant.

Federal Realty development manager, Over said they will also renovate inside of some retailers' space after project is complete.

"The end result will be worth it," he said.

Jean Tagro, general manager for LA Fitness that has been in the shopping center for two years also thinks project is going to improve his business once it is complete. For the same reason he does not complain about parking hassle, noise or water being shut down occasionally because of the construction.

“It’s for a better place,” he said. He thinks parking will still be an issue after the construction though. “It is a hassle, and it is going to be more of a hassle.”

He sees the negatives effects but expects the good outcome afterwards.

“You’ve got to be positive my man. [My expectation is] a little bit of chaos. But at the end of the day it is going to work.”

 

 

 

Missing Clarksburg Children’s Family Needs More Volunteers for Search - Reporting From Gaithersburg 4

By Elvan Katmer

Monday, October 13, 2014

Missing Children’s Family Needs More Volunteers for Search

 

Volunteers are still needed in the search for two Clarksburg children since Sept. 7.

Search leaders discussing next briefing while one
volunteer is waiting for assignment.

Jacob Hoggle, 2, and Sarah Hoggle, 3, went missing at separate times along with their mother who has been diagnosed with paranoid schizophrenia.

A volunteer community search was conducted in Germantown, Darnestown, Clarksburg and Damascus this weekend. Volunteers met at Germantown Community Recreation Center and were given briefings and directions to areas by the leaders.

Search leaders share information only with the police about the areas they search, briefings they provide to the volunteers, and residential areas they visit distributing fliers.

“They are trying to make sure details stay constant,” said volunteer Vicki Smith.



Volunteers search in group sand each group return to community center once they cover the given area. Areas include woods, tree-houses, homeless camps, abandoned properties or open fields.

Each area takes two to four hours depending on the size and field conditions.  Some groups are assigned for field search while others are visiting communities handing out fliers.

The search leader, who is also missing children’s aunt, Raelane Turner said they need more volunteers.

“We need to get people out there searching woods, and we need to get people doing fliers,” she said.
According to Turner,  family members did not realize their children’s disappearance because their mother, Catherine Hoggle, 27, said Jacob was at a sleepover on Sept. 7 and she said she took them both to a daycare once their father asked about Sarah on Sept. 8. She claimed she did not remember where the daycare was when she and Troy Turner, children’s father, drove off to pick them up. She went missing getting off the car while they were looking for the daycare, when Troy mentioned going to the police.
Searches conducted since their disappearance by Montgomery County Police and volunteers. Catherine Hoggle, 27, was found in Germantown Sept. 12 and arrested. She has not told the police where the children are or what happened to them.

Volunteer Luis Somarriba said they are there to help the family find their children. According to Raelane Turner, there were 40 volunteers on Saturday and less on Sunday even though there had been more people in their earlier searches.

Neither Turner nor volunteers reveal much feeling about Catherine Hoggle’s not speaking out.

Lorite Burns one of the earliest volunteers said the family members were more realistic today, the aunt mentioned they are at least looking for a recovery. She said searchers share anything they find notable with search leaders, who pass them on to Police.

“Police are doing their own thing. But, this is not a police-run thing right now,” she said.

The volunteer search is being assisted by KlaasKIDS foundation, a national organization dedicated to stopping crimes against children. The group sent a GPS system, provided maps and helped better organize the search.

“I wish we had known about them the first week,” said Turner.

Family members believe the children are with someone who does not realize they are missing. They hope that the fliers will help someone recognize the children the next time they are taken out in public.

But one frustration they have is that many people mistakenly think the children were with their mother when Hoggle was found.

“Some people think that the children are safe, so everyone is not looking out,” said Turner.

Searches will continue until children are found. Next weekend volunteers will meet at Germantown Community Recreation Center on Saturday and Sunday, Oct.18 and 19, between 9 a.m. andp.m.Turner said people can reach her texting 301-538-9372 during the week if they want to volunteer.

The family is offering a $25,000 reward for tips that will lead to Jacob and Sarah’s safe return.They set up a website to announce details and accept donations for searches http://findsarahfindjacob.com/.

 

Update: The children are still missing. 12/22/2014

En Son Haymana'da Görüldü Hocam

Bazen soruyorum kendime, "Neden bu ülkede yaşıyorum?" Korkular geliyor aklıma; çocukluğum, lise yıllarım ve gelecek korkusu. Korkudan başka bir şey aşılanmıyor çünkü o yıllarda.

O korkuyla hatalı seçimler de yaptım doğal olarak. Yapmadığım da var. Ne olacağımı bilmek. Yine de doğru yaptığım bir şey vardı. "Ben doktor olmam," demiştim anneme daha okula bile başlamadan önce.

Ne olacağımı belirlememiştim. Tabii yarış atı gibi, girilecek sınavlardan başka bir şey düşünmeden geçen yıllarda ne olmak istediğini düşünmek zor iş. Üstüne üstlük rol model de yok.

Benim kişisel olarak benimsediğim tek meslek, çocukluğumdan bu yana öğretmenlikti. Sebebi cok açık. En çok gördüğüm model öğretmendi. Günde yedi, sekiz saat öğretmen. İlkokulda çok da iyi bir öğretmenim vardı, şanslıyım o açıdan. Ama ilkokulda veya lisede öğretmenlik benim işim değilmiş, çok sonra anladım.

Lisede İngilizce, Matematik'ten kolay gelince olanlar oldu tabi. Matematik hayatım boyunca kolay bir ders olmadı, ama liseye kadar hiç bir zaman kötü de olmadı. Lise birinci sınıf matematikten nefret sebebim oldu. Düzeltelim, lise bir değil matematik öğretmenim. İsim vermeyeyim, o öğretmeni bir daha sınıfta görmemek adına, matematikle bir daha hiç karşılaşmayacağım yabancı dil bölümüne devam ettim.

Ettim de fena mı oldu? Yok, mevzu o değil. Hiç ders çalışma gereği duymadan liseyi başarılı bir şekilde bitirdim. Aynı şekilde, çok çalışmaya gerek kalmadan üniversiteyi. Kolaydı çünkü. Beni zorlayan bir mevzu yoktu ortada. Yazık oldu diyorum, kapasitemin dörtte birini bile kullanma gereği duymadim.

Şimdi bu ülkede meslek sahiplerine bakıyorum. Geçmişe geri dönesim geliyor. Ancak şimdi görebiliyorum olmak istediğim kişileri. Hepsi matematikle ilgili. Mühendisliğin her türlü dalı ilgimi çekiyor.

Buradaki bir lise öğrencisine sordum matematikten kopma sebebim olan formülasyonu. Hani şu f(x)=(.....) diye başlayıp devam eden konu. Türkçe'si fonksiyonlar. Çocuk anlattı, anladım. Bir yanlışlık olmalı, bu kadar basit miydi bu? Tekrar sordum, yok o kadar basit. "F" İngilizce "function" kelimesini temsil ediyor. Türkçe'ye fonksiyon diye çevrilmiş. Fonksiyon ne demek bilmiyoruz tabi. Bilsek anlayacağız. Oradaki "f" harfinin rakama görev veya işlev yüklediğini anlasak, soru soru bile değil, o kadar yani.

Neyse, baştaki soruya gelelim. "Neden gelmiyorsun Türkiye'ye? Ne var Amerika'da?" Ciddi söylüyorum, yok bir şey. Çalıştığının karşılığını veriyorlar, o kadar. Buranın koşullarına göre iyi de değil, ama Türkiye ile karşılaştırınca iyi geliyor. Yoksa buranın fakirlerindenim.

Madem istediğimizi olamadik, olacağımızda istediğimiz gibi iyi olalım bari.

Şimdi Türkiye'ye gelsem ne olurum diye sorunca da hemen alıveriyorum cevabımı. Öğretmen oldun mesela, asgari ücretle bir başla bakalım derler. O olmadi çevirmen oldun diyelim. Gecen gündüzün olmaz. Nedense sevemedim Türkiye'nin çalışma koşullarını, işverenlerini, devlet dahil. Ben de burayı memleket edindim kendime. Doğduğum yer değil, doyduğum yerde yaşıyorum. Bizde olduğu gibi, burada da yobaz var, ama olsun. Onu da idare edeceğiz artık.

Gelelim başlığa. Onun hikayesini anlayan anladı. Şimdi yazı uzun olursa, sıkılır okumazsınız . Ziyan olmasın. Bir sonraki yazıya artık. .

Eşitlik Yalanı

Kadın erkek eşitliği üzerine Erdoğan’ın yaptığı konuşma sonrasında yapılan haberler aklıma bir kaç hatırayı getirdi.

Yaklaşık üç hafta önceydi. Halen öğrencisi olduğum Georgetown Üniversitesi, Gazetecilik programının Etik dersi araştırma ödevlerinden birisi için incelediğimiz kitabı tartışıyoruz. Toplantı için, Associated Press Washinton D.C. binasında iki sınıf öğrencileri olarak bir araya gelmişiz. Araştırma konusu olan kitap “Bang Bang Club”.

Kitap 1989, 1994 yılları arasında Güney Afrika’daki iç savaşı işleyen dört foto muhabirinin hikayesini muhabirlerden birisi olan Greg Marinovich’in ağzından anlatıyor. Muhabirlerden Ken Oosterbroek 1994’te bir çatışmayı fotograflarken ölüyor. Bir diğeri Kevin Carter kısa bir süre sonra intihar ediyor. Greg bir çok kez yaralanmasına rağmen hayatta kalmayı başarmış. Joao Da Silva 2010’da Afganistan’da savaş muhabiri olarak çalışırken mayına basıp iki bacagını kaybetmiş. Kısacası hayatları dramatik bir şekilde sonlanan veya devam eden gazetecilerin hikayesi.

Biz ise kitaptan yola çıkarak, yaptıkları işte ne kadar etik davrandıklarını tartışıyoruz. Zira, Ken çektiği ölüm dolu fotograflarla Güney Afrika’da üç kez yılın fotografçısı ödülünü kazanmış. Kevin bir çoğumuzun 90’lı yıllardan hatırlayacağı ödüllü “Akbabanın önünde ölmek üzere olan Sudan’lı çocuk” fotografını çeken kişi. Greg ve Joao da benzer fotograflarla aynı derecede önemli ödüllere layık görülmüş.

Dersimizin tek amacı, gazetecilik ahlakı üzerine bilgi edinip ahlaklı gazeteciler olarak yazılarımızı yazmak veya haber hazırlamak. Tartışmamızın bir noktasında profesör soruyor.

“Onların yerinde olmak ister miydiniz? Birisi gözünüzün önünde öldürülürken siz yan tarafta durup fotografını çekebilir misiniz? Bir insan tüm vücudu ateşler içersinde yanıp, can havliyle koşarken, elinizdekileri bırakıp yardım etmek yerine, size Pulitzer kazandıracak olan fotografı çekmek nasıl bir duygu?”

14 kişilik sınıfta üç erkek öğrenciyiz. Sınıfın yüzde 90’ı savaş muhabirliğinin erkek işi olduğuna kanaat getiriyor. Sınıftaki bayan öğrencilerin bir çoğu açık ve net bir şekilde, bu tür bir görevi kabul edemeyeceğini dile getiriyor. Sınıfta kadın erkek eşitliğini savunaraktan, her hangi bir işin kadın ya da erkek işi olarak algılanmasının doğru olmayacağını savunan yüzde 10’luk gruptaki kişilerden biri de benim.

Sınıftaki öğrencilerden Joe, daha önce Suriye’de iki haftalık bir göreve gitmiş. Gördüğü ölümlerin bir süre sonra ne kadar sıradanlaştığını anlatırken anlatırken sınıftaki diğer öğrencilerin yüzünden tiksinti akıyor.

“Hiç kadınlara göre değil,” diyor birisi.

Profesör, “Bu tür bir görevi kabul etmemek sizi daha az, ya da daha yeteneksiz bir gazeteci yapmaz. Her kişinin kaldırabileceği yük farklıdır,” yorumunu ekliyor.

İki hafta sonra, yine Etik dersinde video ve ses kayıtları kullanırken ahlaklı gazetecilik konusunu tartışıyoruz. Washinton Post TV muhabirlerinden Lee Powell misafir olarak dersimize katılıyor. Konuşmasının bir kısmında, “Haberi hazırlarken çektiğim bütün videoyu kullama şansım yoktur. Çoğu zaman kullanılan kısım, yani seyircinin gördüğü video, çekilen tüm videonun yüzde 10’undan daha azdır ve etik olarak videonun kesilmesinde bir sakınca yoktur,” diyor.

Hemen soru soruyorum.

“Peki, videonun bir kısmını alıp, konuşmacının ağzından asıl söylemek istediğinin dışında bir anlam ifade edecek şekilde haberi hazırlamak ahlaki açıdan kabul edilebilir mi?”

Lee “Anlamda değişikliğe neden olacak her derleme gazetecilik ahlakınana aykırıdır,” diyor.

İki gün önce Cumhurbaşkanı Erdoğan kadın hakları konusunda yaptığı konuşmada, kadın erkek eşitliği konusunda görüşlerini dile getirdi. Konuşmanın kadın hakları ile ilgili olan kısmı yaklaşık 18 dakika. Genel olarak adalet konusunu işlemiş.

Bizim haberdar olduğumuz kısmı ise yaklaşık 45 saniyelik kısım. “Kadın ver erkek eşit değildir.”

Önü ve arkasını bildirmeden “Kadın ile erkeği eşit konuma getiremezsiniz. O fıtrata terstir,” cümlelerini bize sundular. Biz de yuttuk hap gibi. Nasılsa muhalif her seyi gözümüz kapalı kabul ediyoruz. Araştırmak incelemek gibi huylar bize ters çünkü. Hadi bizi geçelim asıl sözüm bunu bize sunan habercilere. Türkiye’de gazeteci olmak zor. Ya yandaşsınızdır ya da gözü kapalı muhalefet. Ahlak yoksunluğu, Türk gazeteciliğinde üstatlık makamına getirir adamı.

Türkiyedeki haber kaynaklarından BBC Türkçe, Oda TV, Sözcü, Cumhuriyet attıkları başlıklarla bize gazeteci ahlaksızlığının örneklerini sundular, sağolsunlar. Başka da vardır daha arama gereği duymadım. Sabah başka bir taraftan bakıp avukatlığa soyunmuş. Gerçi, gayri-ahlaki gazeteciliğin açığa vurulması da ahlaki gazeteciliğe girer. O yüzden o kadar çatmayacağım Sabah’a.

 The Guardian, BBC, Business Insider, Telegraph Türkiye’deki haber kaynaklarına dayandırarak sözleşmiş gibi aynı başlıkları atmışlar. Tamam Türkçe bilmiyorsunuz da, bilen birine de mi sormuyorsunuz. Ahlak dersi sizin zamanınızda zorunlu değil miydi acaba? Yoksa doğal mı bu ahlaksızlık. Saldırgan olunduğu kadar mı kabul görülüyor ki, sadece en radikal görünecek kısmı kesip almaktan çekinmiyorsunuz? Bu mudur gazetecilik? En çok tıklanacak kelimeyi başlık yapmak.

Tamam, kabul; başına sonuna bakmazsak adamın söylediği en ilginç kısım burası. İyi de bunu öncesi ile sonrası nerede? Sadece burayı yazmak etik gazeteciliğe sığar mı?

Ondan sonra gel Facebook’a bak. Arkadaş listem coşmuş. Nerde kadın erkek eşitliği yaygarası kopuyor. Birisi çıkmış yabancı basının bizimle nasıl dalga geçtiğinden dem vuruyor. Öteki küfretmeyi erdem sayıyor. Yahu sen sana verilenden fazlasını araştırmazsan, ahlaksız gazetecinin kör okuyucusu olursun. O yüzden de onların ahlaksızlığı bitmez. Onun da sebebi senin okumayı istediğin haberi arıyor olmandır. Okumak güzel şey, araştırmak harika. Az kafa yormaktan zarar gelmez. Denemeyi tavsiye ederim.

Neighbors Frustrated Over High School Students Parking on Their Streets - Reporting from Gaithersburg 3

By Elvan Katmer

Thursday, October 15, 2014

 

Neighbors Frustrated Over High School Students Parking on Their Streets

East Deer Park residents are increasingly frustrated by parking problems in their neighborhood and congestion caused by the new addition to the high school.

In a petition handed to the city council last week, 76 neighbors of Gaithersburg High School asked for permit parking only between 7 a.m. to 6 p.m. to prevent students from parking on several nearby streets.



Gaithersburg High School students heading to their cars on

Tulip Drive after School. Photo: Katmer

City Manager Tony Tomasello said the city will respond within a month. City officials want to make sure that the majority of the people in the neighborhood support the petition before making any changes.

Bruce Wang, who has lived on Tulip Drive near the school for three years, said parking is a constant problem in the area. He worries that it’s a safety issue too.

I am concerned that emergency vehicles wouldn’t get to my property,” he said.

He also said parking load on the streets makes trash pick-up difficult. Residents are not allowed to leave their trash on streets because they are public place, and collectors don’t pick them up from their yards as they cannot go around the cars parked on streets.

According to a spokesman for the Gaithersburg Police Department, 48 citations were issued on mentioned streets from the beginning of 2013 to Oct. 10 of this year for parking violations. He said the road is wide enough that emergency vehicles can get through even if cars are parked on both sides of the street.

Still, not everyone supports new parking restrictions.

Jimmy Jackson, a homeowner on Peony Drive near the school, said he thinks the student parking isn’t as big an issue on that street, which is wider and has a sidewalk.

“I would have no problem if kids wanted to park on this street,” he said.

Others said the problem is not necessarily the students’ fault.

Carol Johnson, a homeowner on Gaither Street, noted that parking signs and curb paintings in the area are not up to date.

“Students are not able to tell where they can park or where they cannot,” she said.

She also suggested a two-hour restriction would be enough to get the students off their streets.

Parking is a privilege at the school, where roughly half of students don’t even have a driver’s license. Despite having 2,200 students, the school has only about 60 spaces in its parking lots for students, according to Deanna Duff, who works in the main office. The addition recently completed eliminated some of the parking spaces as well.

Seniors can use a space if they have an internship or an after-school program for about $38 a semester.

Duff noted that neighbors have called to complain about students parking on their streets, but the school doesn’t have the authority to stop them.

“If there is a legal parking space in the neighborhood, there is nothing we can do to stop students from parking there,” she said.

Other than the nearby streets, students say they would have to park at Gaithersburg city hall, roughly a 40 minute walk.

“You wouldn’t make it to the school on time,” Connor Moy, a junior student said.

Students think administrators who advice to park at the old town parking garage is clueless.

“She [Deanne Duff] has never had to do it, ‘cause she always gets that spot right outside the door,” said Zach Ricardo, another junior student.

Duff said students always have the option to ride the bus.

“Students have adequate access to transportation to the school,” she said. “The fact that they are driving to the school is something they are choosing to do.”

Cold Weather, Hot Music, Chill Finale - Reporting from Gaithersburg 1

By Elvan Katmer

Thursday, September 25, 2014

 

Cold Weather, Hot Music, Chill Finale

Drizzling rain led to low turnout for a performance by Flamenco, Flamenco-pop-jazz band Trio-Caliente in Olde Towne Gaithersburg Thursday.

 



Few people showed up for the final concert.

Photo: Katmer

Held at the outdoor pavilion at city hall, the concert was the last in a summer series of live events aimed at families as well as of all ages.

The free concert series is sponsored by the city, which spent $57,000 bringing 13 bands and solo artists to town along with other entertainment events.

Performers ranged from pop to bluegrass and jazz and included such notables as Seamus Kennedy and the Olney Big Band.

According to the arts and events program coordinator Amanda Cornaglia, attendance nearly doubled from last year’s concert series. The biggest attendance was for Olney Big Band, which plays swing dance and jazz. Cornaglia said an average of 100 people attended summer concerts, and about 60 to 75 people September events. “We will continue to have the events as long as the budget is there.”

The concerts averaged about 100 people, with Olney Big Band, which plays swing music from the 1940s, bringing in the most at 155. That’s below a children’s series on Thursday mornings in the summer, which attracts as many as 350 people, but Cornaglia said the city is satisfied with this year’s turnout.

“The attendance is within our expectations,” she said.

Regular concert goers said attendance was down for the final event in part due to the weather.

Less than 20 people showed up for the concert with their picnic chairs and raincoats. Some preferred to use picnic tables in the concert area after drying the seats. Towels and blankets were helpful for keeping warm and dry.

The rainy weather did not seem to bother Trio Caliente. “I think tonight we might use this as a rehearsal,” joked Deborah Benner, the band’s vocalist. Band members also kidded second guitarist Amilcar Cruz, who seemed annoyed at the bad weather.

The band has been together for about ten years. The Group plays in Bethesda every weekend at CO2, a restaurant in Woodmont. They also perform in private parties in San Francisco, Miami, and other cities in South America at special events, festivals and fundraisers.

Despite the cold, the audience seemed to enjoy Trio-Caliente’s music in their chairs clapping and occasionally dancing. Some people left earlier as it got colder through the night, while others stayed holding tighter on their blankets.

“We come every other show,” said Ken Weiss from the audience.

Despite the success of this year’s series, city officials said they still haven’t decided whether they’ll continue next year.

“We will have something there, but we will determine looking into the interest we get from the public,” said Dorothy Winder, arts and events team member.

 

TOEFL ne renk hocam?

TOEFL ne renk hocam?

Kırmızıdır evladım..

TOEFL diye bir sınav var, kimisinin öyle bir sınav olduğundan da  haberi yoktur, ama var öyle bir şey.  Bir çok nedenle girilir bu sınava; kimisi hazırlık sınıfını geçmek için, kimisi yurt dışında yüksek öğrenime başvurmak için, kimisi bir bursa başvurmak için, kimisi de İngilizce konusunda boyunun ölçüsünü görmek için..

Öncelikle şunu bilmek lazım. Bu sınav KPDS’ye falan benzemez, İngilizce bilmiyorsan sınav teknikleri bir yere kadar yardım eder. İngilizce bilmek gerekir hedef puanlara ulaşabilmek için. O yüzden hazırlık sınıfını okuldaki sınavlarla geçemediysen TOEFL ile zor geçersin. Zamanında öyle bir öğrencim olmuştu; Bilkent’in hazırlık sınıfını iki sene üst üste geçemeyince TOEFL ile geçmeye karar vermişti, yok olmaz o iş.

Neyse mevzuya gelelim, TOEFL nasıl bir sınav?

Ben sınava hazırlayan ya da hazırlanmış biri olarak değil, sınava hazırlanmadan girmiş biri olarak anlatacağım. Teknik olarak İngilizce öğretmeni olduğumu da düşünürsek TOEFL’da başarılı olmayı hesaplayan – İngilizce bilen, ya da sınava adam akıllı hazırlanacak olan arkadaşlarımın nasıl bir sınavla karşılaşacaklarını bilmesi için ayırdım bu vakti.

Bu sınavın yazılı hali de var, ancak bu metin bir çok kişi ve kurumun tercihi olan internet üzerinden yapılanı, IBT hakkındadır. Yazı içerisinde İngilizce terimler bulunmaktadır sonra neden böyle demeyin.

Bilgisayar başında gireceğiniz bu sınavda, bilgisayar kullanımına hazırlıklı olmanız gerek. Benim her ne kadar başıma gelmediyse bile, Türkiye’de sınava giren arkadaşlarımdan ses düzeneğinin sınav esnasından arızalanması, bilgisayarın sınav esnasında hata vermesi gibi sıkıntılarla karşılaşan arkadaşlarım oldu. Bu açıdan yapılabilecek çok fazla bir şey yok, ama eğer ETS ile irtibata geçerseniz, ve sınava girdiğiniz yer ETS tarafından teftiş edildiğinde hala bu sıkıntıları çözmemişse sınavı tekrardan ücretsiz girme şansınız olabilir. Bunun dışında sınava tekrar girmeniz demek tekrardan 185 dolar hacamanız demek. Sınava birden fazla kez gireceğinizi düşünüyorsanız, onunla ilgili de indirim seçenekleri var tabi. Bir de son dakikada sınav kaydı yapacak olursanız ödemeniz gereken 35 dolarlık ek bir ücret var.

Sınav esnasında karşılaşabileceğiniz tek sorun teknik aksaklıklar değil tabi ki de. Türkiye’de sınava girenler bu konuda daha şanslı olabilirler, ancak Amerika’da bu sınavı yapan merkezler aynı anda başka sınavları da yapıyorlar. Teknik olarak bu Türkiye’de de mümkün, ancak ETS tarafından yapılan GRE, Praxis, HiSET gibi sınavlar Türkiye’de yaygın olmadığından aynı anda sınava girdiğiniz kişiler de büyük ihtimalle TOEFL’a giriyordur. Dolayısıyla, Amerika’da sınava girenlerin karşılaştığı “sen dinlerken, ya da yazı yazarken bir başkasının konuştuğu” bir ortam yoktur genel olarak. Maalesef, bu konuda ETS tarafından sunulan bir çözüm bulunmamaktadır. Bu yüzden sınava Amerika’da giriyorsanız bu tür şeylere hazırlıklı olmanız gerek. Aynı anda sınava girdiğiniz odada yaklaşık 20 kişi oluyor ve her kafadan ayrı ses çıkıyor; curcunayı siz düşünün. Görevlilere şikayette bulunacak olursanız alacağınız cevap şudur:

“This is the characteristics of this exam; sorry.”

Şimdi gelelelim sınavın teknik detaylarına;

Sınav dört kısımdan oluşuyor. Sırası ile: reading, listening, speaking ve writing. Reading ve listenin’ten sonra 10 dakika ara var. Bu ilk kısım iki saat, sınav toplamda dört saat suruyor.

Reading:

Roman sayfası gibi düşünecek olursanız, her biri yaklaşık ikibucuk üç sayfa uzunlugunda, beş ya da altı paragraftan oluşan ansiklopedik bilgiler içeren dört beş adet metin okuyorsunuz. Her bir metin ile ilgili 11 ila 16 adet soru soruluyor. Sorular, okuduğunu anlama, kelimenin anlamini paragraftan çıkartıp başka bir kelime ile eşleştirme, paragrafın özeti olabilecek metni seçebilme, cümlede anlam karşılaştırma ve eşleştirme, ve metnin uygun yerlerine cümle ekleme becerilerini içeriyor.

Yazının tamamını okuyup cevaplayama kalkarsanız vakit yetmiyor. Soruların geldiği yerler soru sıralamasına bakılacak olursa yazının genel akışıyla aynı olduğundan paragraf okumayı geçip sorulardan başlamak zaman konusunda çok yardımcı olacaktır. Sistem yazının tamamını görmeden sorulara geçmenize izin vermediğinden, bütün yazıyı fare ile aşağıya kaydırıp, sorulara geç komutunu vermeniz gerekiyor. Her soru yazının belli bir kısmı ile ilgilidir; dolayısıyla soru geldiğinde ilgili kısım da yazının tamamıyla birlikte önünüzde olacaktır. Size gösterilen kısmı okumak soruyu ve cevabini anlamak için yeterlidir ancak emin olmak istiyorsanız öncesi ve sonrasına da bakabilirsiniz. Yine de bu önce ve sonrasını okumanın kafa karışıklığına neden olduğunu ve vakit kaybettirdiğini belirtmem gerekir.

Her bir soru için paragrafın bir kısmını okuduğunuzdan en son soruya geldiginizde yazının tamamını okumuş oluyorsunuz. Sorular metnin akış sırasına göre geldiğinden kafanız karışmıyor. Yani bir başından bir sonundan sormuyorlar. (En başta yazıyı kaydırırken başlığına bakmak ve yazıya hızlıca göz gezdirmek metnin konusu hakkında bilgi vereceğinden faydalı olacaktır.)

Listening:

Farklı konularda kaydedilmis beş ya da altı adet üniversite düzeyinde ders ya da günlük hayattan konuşmalar dinliyorsunuz. Her bir metinden on ila onbeş arası soru geliyor. Bu bir iş görüşmesi de olabilir bir ders te. Konuşma metinlerinin çoğu ders oluyor. Alelade bir konuda olabilir; mesela biyoloji dersi, ya da tarih dersi, ya da tıp dersi. Ders esnasında karşılıklı konuşmalar olabiliyor. Her bir metin yaklaşık dört beş dakika civarinda sürüyor. Bitince metin hakkinda sorular soruluyor. Soru sorulurken ilgili kısım tekrar dinletilebiliyor. Soruları dinliyorsunuz, yazılı olarak gelmiyor sorular; konusarak size soru soruyor. “Bu cümlede ne demek istenmiştir?" "Burada ne oldu?" "Neden böyle bir cevap verdi?" "Bu soruya hoca nasıl cevap verdi?" tarzinda sorular. Tamamen dinlediğini anlama ile ilgili bir sinav. Soruların konuşma şeklinde gelmesi sizi endişelendirmesin; kolaylıkla anlayabileceğiniz bir dil kullanılıyor.

Speaking:

Size belli bir konu ve fikir veriliyor. Bu konu hakkında 15 saniye hazırlan, 40 saniye konuş deniliyor. Ya da bir konuşma ya da ders dinletiliyor. Dinledikten sonra bir paragraf okutuluyor. Dinlediğinle okudugun arasindaki farklar ya da benzerlikler nedir? 1 dakika içerisinde açıkla deniliyor. Bu tarzda beş altı tane soru cevaplıyorsunuz. Konuştuğunuz süre toplasanız beş altı dakika olmaz. Ama, konuşmanıza ne kadar anlam yükleyebiliyorsunuz, ne kadar düzgün konuşabiliyorsunuz, ona bakıyorlar.

Writing:

İki adet yazma konusu veriliyor. Birincisinde, karşınıza bir tezi savunan ya da bir fikir içeren bir cümle çıkıyor ve bu cümlede geçen fikirle aynı tarafta mısın karşısında mısın, nedenleri ile birlikte yazın deniyor. Burada, yazdıklarınızı destekleyebildiginiz ve neden sonuc ilkesine dayandırdığınız sürece iyi not alıyorsunuz; cümle ile aynı tarfta olmanız ya da karşısında olmamız önemli değil. Tabi ki  metin oluşturma, yazı yazma tekniklerine sadık kalmanız gerekiyor, giriş, gelişme ve sonuç şeklinde. Girişte kendi fikrini deklare edip, gelişmede örneklerde destekleyip tartışıyorsunuz. Sonuç kısmında asıl görüşünüzü tekrarlayarak örneklerini öne çıkararak yazınızı tamamlıyorsunuz. (Yazı yazma teknikleri tek cümlede ancak bu kadar anlatılır; daha fazlasına ihtiyacınız varsa, üniversite düzeyinde “technical writing” dersi almanızı tavsiye ederim) Metni yazarken kelime sınırı var; 300 kelime yaz diyorlar. Yazınızı yazarken yan taraftaki sayaç kelime sayınızı ve kalan vaktinizi gösteriyor.  280 325 arasi kelime bu metin için yeterlidir.

İkinci yazınızda uzunca bir metin okuyorsunuz. Sonra aynı konuda bir ders dinliyorsunuz. Benim girdiğim sınavlarda paragraf bir tez sunuyordu ve dinleme kısmı olan derste tez olarak sunulan her bir konu ile ilgili antitez sunuluyordu. Sizden paragraf ile dinlediklerinizi okuduklarınızla karşılaştırıp kendi görüşünüzü katmadan bir yazı yazmanız isteniyor. Yazınızı yazarken okuduğunuz metin de önünüzde olacak. Dolayisiyla o paragraftaki akışı takip ederek kolaylıkla yazabilirsiniz. Ancak her bir paragraftaki tez dinlediğiniz metindeki görüşlerle karlılaştırılmak zorunda. Sonra da karsilastirmalari kendi görüşünüzü eklemeden sonuca bağlıyorsunuz. Bu testte 500 kelimelik yazım sınırı var. 450 ila 550 kelime arasında yazmamız uygundur. Yazım kuralları, kelime sayacı ve zamanlama (otuz dakika) önceki testte de olduğu gibi geçerlidir.

Sonuç olarak TOEFL İngilizce bilen arkadaşlar için kısaca hazırlanılması gereken (bu yazıyı okumak yeterlidir) bir sınavdır. Sınav teknikleri ile geçmek hayalinde olanlar, bir an önce çalışmaya başlasınlar. TOEFL kırmızıdır, İngilizce bilen şarap gibi içer; bilmeyen... (siz doldurun)

Sevgiyle kalın,

Elvan

Named Otherwise

Everyone has a cunning fellow in their heart. This cunning fellow is best when he comes out while still a child; or maybe in your teens. After being considered an adult, this cunning fellow is rather evil. Mine has not come out yet; it is just visiting from time to time, and it is called “je ne sais quoi”, or maybe having the luck of devil. So I am still on the good side of evilness.

I was not really at peace with my name when I was a child. My dad’s friends would ask me or my dad “What’s his name?” When he or I said Elvan, they would shriek with laughter first, then say: Why would you name your son Elvan? That’s a girl name! He will have so much trouble in future. I would secretly be mad at my dad. Why would they name me Elvan? Wasn’t there a different freaking name? Yet, still I got used to my name; I even made fun of it with my dad a lot. I used to tell him that that was his ex girlfriend’s name that he couldn’t forget. He would say no, and explain me my name’s story.  I went through many interesting stories thanks to my name. When I started high school, I was registered as a female student due to an administrative misunderstanding; I had to have it changed. I was selected to represent my home city for your week organizations in the Capital city. They arranged my room with girls, it was corrected later. One day, I participated a drawing contest for a festival and it won the first place. I cannot forget the city governor’s asking: “Is this Elvan?” while he was giving me the grand prize. Luckily, prize was wrapped; I gave the price to my mom as a gift. Then I started college. I don’t even remember how many dormitories for girls called us to have me registered in their dorms. My dad used to say, “Okay, but once he is there, you cannot say no.” then he would explain I was not a girl. On the first day in college, we were supposed to be at a lecture hall for a class “Written Expressions Skills”. It was a big class; all English department’s first year students were taking the class together. No one knew each other. While waiting for the professor, some people were socializing some reading their book or keeping busy. I was sitting somewhere close to front of the class by myself. A while later Velittin who has been a close fellow at college came over.

“Hey bro! Are you sure you are the right class?” I was puzzled.

“Yeah, that’s what the schedule says.”

“Ok, but, I have the classroom list. We have been looking at the list.” Showing me the boys at the back of the hall “We all have our names in the list, I couldn’t see yours. We have been talking about you who is this fag.” He has always been pretty straightforward.

“Are you sure?”

“Yeah, have a look.”

“Uhmm, there I am, Elvan.”

Velittin looked at me blankly. I cannot forget that look.

“Sorry man, we couldn’t imagine that could be your name.”

He was confused; I was pretty much having another routine about my name. We have become close friends later; he called me ElvanDalton. I can tell that story another time.

When I first started college, there were not enough space at the dorms. So, I stayed at my aunt for while. I spent a few months with my aunt whom I consider my second mom, my uncle (her husband) whom I consider my second dad, and my cousin whom I consider my third brother. Once there were space openings at the dormitories, I moved to a dorm.

I had to find a solution about my name. I did not want to deal with tons of people on my name here. While thinking about what to do,  I got an idea. I was going to use a different name.

I didn’t have anything to do at my first day at the dorm. There was no one either; I spent the whole day by myself reading a book. First person I met was Necat. He asked my name when I really didn’t expect. I thought about using a different name, but I did not think about what name. As it was sudden, I replied:

“E.. Levent” I don’t know where it came from, yet that’s where my second name comes from.

Nobody knew my actual name for months at the dorm. At first I felt foreign to myself too. They would call me, I wouldn’t reply. I was becoming Elvan at school and Levent at the dorm. Later on I got used to both. I will tell how my actual name was revealed at the dorm moths after in a different story. Still, I loved both Elvan and Levent. And, actually as I live in US, Elvan is naturally became an American name. For those, who are still having hard time saying my name I added two more names. All Allen, Levy, Elvan and Levent are me. Anyone can use whichever they like; bottom line is being a human being anyways..

Stay well with love till the next story.

Levy

İsmi Başka

Çocukluğumda ortaya çıkaramadığım bir hinlik vardı içimde. Hinliğin en iyi zamanı çocuklukta olanıdır, hadi olmadı ergenlikte; adam sayılmaya başladıktan sonra ortaya çıkan, hinlikten çok şeytanlık oluyor. Benimki pek ortaya çıkamadı, arada bir geliyor ona da şeytan tüyü diyorlar. Yine de iyi tarafındayım şeytanlığın.

Çocukken ismimle pek barışık değildim. Babamın arkadaşları sorarlardı ya bana, ya da babama “İsmi ne bu çocuğun?” diye. Elvan deyince, önce bi sağlam gülerlerdi. Sonra da, “Cemal Usta çocuğa niye bu ismi verdin, kız ismi bu yahu. İlerde çok sıkıntı çeker bak.” derlerdi.  Ben de içten içe babama kızardım başka isim mi bulamadın diye. Sonraları alıştım tabi, çok dalgasını geçtim babamla “Eski sevgilinin adı değil mi” diye. Hatta başıma çok da enteresan işler gelmedi değil. Mesela, liseye ilk kayıt olduğumda yoklama listesine kız olarak kaydedildim idari bir hata ile. Sonra Gençlik Bayramında Ankara’ya il temsilcisi olarak gönderilecek oldum, otelde bayan arkadaşlarla aynı odayı ayarladılar; sonradan düzeltildi tabi durum. Lisede resim yarışmasına katılacak oldum, dereceye girince bayram töreninde ödülü valinin elinden alırken, valinin “Bu mu Elvan!?” deyişini unutamam. Sebebini sonradan anladım tabi, ödülü anneme hediye ettim. Üniversiteyi kazanacak oldum. Nerden buluyorlarsa iletişim bilgilerini; sanırım Ankara’daki bütün kız yurtları bizim dükkânı arayıp “Kızınızı bizim yurdumuza kaydetmek ister misiniz? Yurdumuz şöyle güvenli, böyle güvenli.” demiştir herhade. Babam da cevaben “Olur ama sonradan geri göndermeyeceksiniz.” deyip, durumu açıklardı. Başladık okula. İlk ders Türkçe – Yazılı Anlatım dersi. Anfideyiz, üç sınıfı birleştirmişler, hocayı bekliyoruz. Kimse kimseyi tanımıyor tabi. Kimileri sohbet ediyor, tanışmışlar. Ben de ön sıralarda bir yerde tek başıma oturuyorum. Neden sonra daha sonradan yakın arkadaş olduğumuz Velittin geldi yanıma.

“Abi sen doğru sınıfta olduğuna emin misin?” diye sordu. Ben de şaşkın;

“Evet, duvardaki kâğıtta burası görünüyor.”

“İyi de, bende sınıf listesi var. Arkadaki arkadaşlarla baktık, hepimizin ismi var listede, sen yoksun. Deminden beri senin dedikodunu yapıyoruz kim bu angut diye.” O kadar da açık sözlüydü.

“Emin misin?”

“Evet abi, baksana listeye bi.”

“Ee burda işte, Elvan.”

Velittin’in dönüp bir bakışı var, unutmam.

“Abi kusura bakma ya, ben bu ismin sen olacağını düşünemedim.”

O şaşkın, bense alışkın olduğum bir durumun tekrarını yaşıyordum. Sonradan çok yakın arkadaş olduk, bana Elvan Dalton derdi; onun hikâyesini de bir sonraki yazıda anlatırım.

Üniversiteye başladığım ilk zamanlarda yurtlarda yer olmadığından bir süre tayzemlerde kaldım. Hayatımda ikinci annem dediğim teyzem, ikinci babam dediğim dayım, üçüncü kardeşim dediğim kuzenimle birlikte birkaç ay geçirdim. Neden sonra yurtlarda yer açılmaya başladı ve yurda taşındım.

Bu isim konusuna bir çare bulmam gerekiyordu. Bir de burada milletin diline düşmemem gerekti. Ne yapsam diye düşünürken bir hinlik geldi aklıma. Başka bir isim kullanacaktım.

O gün yapacak bir işim yoktu; akşama kadar yurtta tek başıma vakit geçirip kitap okudum. İlk tanıştığım kişi yanılmıyorsam Necat’tı. İsmimi sormuştu hiç beklemediğim bir anda. Farklı bir isim söyleyeceğimi düşünmüştüm ama ne isim olacağını düşünmemiştim. Soru dank diye gelince;

“E.. Levent” deyiverdim. Nereden geldi aklıma bilmiyorum, ama takma adım buradan gelir.

Aylarca gerçek ismimi kimse bilmedi yurtta. İlk zamanlar kendime yabancılık çektim. Beni çağırıyorlardı, cevap vermiyordum falan. Okulda Elvan, yurtta Levent oluyordum. İsmime göre hal ediniyordum kendime, neden sonra ikisine de alıştım. Asıl ismimin oraya çıkışını da bir sonraki yazıya bırakayım; zor bir gün olmuştu. Yine de sonuçta Elvan’ı da sevdim Levent’i de. Hatta yurt dışında yaşamaya başladıktan sonra, Elvan cok daha rahat oldu. Üstüne telaffuz zorluğu çekenler için ikinci adlarım da oldu. Allen de Levy de Elvan da Levent de; hepsi benim. Kim hangisini severse onu kullansın; Mühim olan insan olmak ne de olsa..

Bir sonraki yazıya kadar sevgiyle kalın.

Levy